SMK137 | Damselfy – We Chose The Wilderness

Another Damselfly release stomps towards us! Watchful, measured, and switching between states of seen and unseen, this is the soundtrack for the gleeman who’s standing at the edge of the communal fire, or the pissed afternoon drinker in the park. Right from the opener ‘Sentience’, which rolls in like a sea fret, this is a record of MOODS. Possibly the toughest – or taciturn – of Damselfly’s releases, there are a number of sharp corners to cut yourself on. Maybe it’s The Iron Man dusting off his Gabber chops at 17rpm. Steady beats and atmospherics abound. Sometimes the sound sits above you like a drunken gasbag or fellow Sussex raver, Edward Burra’s Blue Baby. At other times we get a sound of a fully furnished Bronze Age burial mound with all the mod cons too. What more could a Modern Human want?

SMK136 | Robin Stroop – Atypischeverhouding II

Weken gaan voorbij en ik denk slechts eenmaal aan die wonderschone vreemdeling die zomaar mijn ouderlijk huis voorbij liep. Mijn rationele kant tracht mijzelf wijs te maken dat hij te cool moest zijn om thuis te horen in dat kleine Frieze dorpje waar we zonodig naar toe waren verhuisd en onderwijl maakt mijn hart een klein sprongetje als ik die hemelse ogen weer voor mij zie. Hard schud ik mijn hoofd als ware ik zo het pluizige gevoel van binnen uit mijn systeem kan doen laten verdwijnen. Starend naar de roze blozende witte bloesem in de appelboom achterin onze tuin, weet ik opeens hoe het rijmpje moet eindigen die al een tijdje in mijn hoofd woedt.

‘Waarom kijk je zo naar me?’, vraagt de man met een steelse grijns. ‘Het is bizar, ronduit bizar dit.’ ‘Dat mag je wel even toelichten, freule, want jouw geschrokken doch verlangende blik maakt me bezorgd en nieuwsgierig tegelijkertijd.’ Een dame van verderop de gang kucht overdreven hard, een collega van een andere afdeling grinnikt en zegt tegen de eerste: ‘misschien moeten we ze wat privacy gunnen’, terwijl hij zijn sjekkie in de grote industriële asbak onthoofd. De vrouw klakt geïrriteerd met haar tong, haalt gelaten haar schouders op, gooit haar half opgerookte sigaret richting de verzameling gemutileerde stompjes en houdt demonstratief de glazen deur van het rookhok open zodat haar collega haar naar buiten kan volgen. De deur achter hen verraad kort de rumoer van het kantoor waar we ons bevinden, maar al gauw is het stil. ‘Jij bent wel een vreemde, hè?’, vraagt hij retorisch, ‘nou vooruit, ik wacht op een mooi verhaal’. Om zijn woorden extra kracht bij te zetten, leunt hij achterover, slingert zijn voeten op de rand van de asbak, handen achter zijn hoofd en sigaar in een uitdagende grijns geklemd. ‘Bizar!’, breng ik weer uit. ‘Nou meneer, u doet mij verbijsterend veel denken aan een man waar ik lang geleden mijn hart aan ben verloren, en vrees ik dat ik heimelijk verliefd op u ga worden’. Zijn opkomende blos voel ik in mijn buik en ik denk zuchtend terug aan die blauwe ogen.

De ogen van mijn aanstaande echtgenoot zijn blauw en ik probeer uit alle macht mijzelf er in te verliezen. Wanneer jouw ogen als een oceaan is, groots en magistraal schitterend vlak voor zonsondergang en ik er in kan zwemmen tot mijn laatste ademteug, zijn de zijne aardige badkamer tegeltjes waar het warme neergeslagen vocht aangenaam voelt onder mijn blote voeten.

Mijn liefde voor hem is echt, maar de liefde tussen ons niet toereikend. Ik zocht een manier om te ontsnappen. Weg van mijn hopeloze liefde voor jou, ver weg van mijn hopeloze thuis. Op weg naar iets om de leegte in mijn hart te vullen, iemand om lief te hebben. Het is me maar deels gelukt.

De ogen van jouw vreemde dubbelganger zijn blauw en ik probeer er in te lezen waarom het mooie blauw dof is van de zeeën van verdriet en of ik mijzelf er in durf te verliezen. Ik herken zoveel van jou in hem, genoeg om mijn hart enigszins op hol te brengen. Is het genoeg?

Delusie begint met een idee, maar is het idee van jou sterk genoeg om aan de waanzin van liefde te beginnen? Wie houd ik voor de gek?

SMK135 | Lärmschutz – Dons

After doing a few ‘moderate volume’ gigs and projects, we felt a need to go out to town 😉 So after not showering for a few days, we we’re ready to get smelly again! Every player was allowed every effect they want, as long as it was:

a: a distortion pedal
b: a fuzz pedal
c: any other type of gain pedal

The result is hairy, messy, smelly, fuzzy, something you’d find between the pillows of your second-hand couch during spring cleaning. Could’ve been some pizza once. Who knows.

SMK134 | Rosemary loves a blackberry – Snowfake

Imagine: a sleigh ride with Turkish delight on tap and a speed-mashed goblin (whose last remembered party was a rave on Altham Industrial Estate in 1988) at the reins. The music is dark, frosted, haunting, beautiful and utterly disconnected. One is tempted to appropriate parts of Henri Frédéric Amiel’s description of the potential of future Czarist rule to sum this music up: “a Polar despotism – tyranny such as the world has never known, silent as darkness, rigid as ice, insensible as bronze, decked with an outer amiability and glittering with the cold brilliance of snow…” (1856)

But we should remember this music soundtracks a new Baal beyond our paranoid imaginings, a Baal plonked down in a nightclub where young vixens of all kinds of sexes throw glitter on each other in abandoned frenzies of mutual self-loathing. Imagine Russian Ark acted out with Bananarama in the lead roles. This is the Pain Generation and Rosemary Loves a Blackberry is one of its rusalkas.

Artist-musician Diana Burkot was the drummer of brilliant late-lamented Moscow art-school band, Fanny Kaplan. Burkot graduated from Moscow College of Improvised Music where she specialised in drums, and recently finished at the Rodchenko Art School where she studied video-art and installation, and graduated in Multimedia. Apart from Fanny Kaplan, she plays in art-noise band Pripoy and masterminds her solo project, Rosemary Loves a Blackberry.

Video is an important element in RLAB, where Burkot shoots and does all post-production.
Her channel (https://vimeo.com/rosemarylovesablackberry) contains a number of tracks on this new release.

Other releases
= soMEOWtic =
http://coub.com/rosemary.loves.a.blackberry

cyan/need EP (Made entirely using samples and free program, cyan/n)
https://soundcloud.com/rosemary_loves_a_blackberry/sets/cyann_need

A Song for Theo’s Animals (Multi-format work based on Dutch artist Theo Jansen)
http://vhsrecords.com/vhs1-rosemary-loves-a-blackberry.html

Heart LP (2017)
https://antighostmoonray.bandcamp.com/album/
(Reissue + 2 extra tracks)

«5» EP (2018 )
https://rosemary-loves-a-blackberry.bandcamp.com/album/5

SMK133 – Tim Chase – Riddles, Pictures and Lies

We all met Tim Chase during Leiden’s heydays of songwriting- or at least: that’s how we felt. Back then, just a couple years after the turn of the century, the cool kids in Leiden did stuff. They set up labels, became poets and hosted seven Bob Corn shows a year. We were the internationals; the eyes that witnessed history; the enemies of the bourgeoisie. We had an open mic at Hunky Dory, some of us won prizes though most of us just celebrated our losses.

I remember when O.J. Caarls first gave me a copy of Nescio’s Titaantjes. I read it, practiced the dharma and hung out with the cool kids again. We promised we would one day change everything, do what all the others before of us never did. I remember – it must have been when I just turned twenty – thinking I had cancer or something bad, for my whole body was covered with bulbs. I remember being scared of not finishing my first album, so I couldn’t permit myself to visit the doctor. We did not have the time to cure whatever was inside of our broken bodies.
So a couple months after my debut album’s release I went to see the doctor, and it turned out the bulbs were just accumulated fat from eating too many Big Macs. So it goes.

Tim Chase definitely witnessed the construction and deconstruction of my debut album ‘Ten Feet of Wind’ (I still don’t know exactly why I took that title and I probably never will) and might be one of the people I’ve most openly discussed its raison d’etre with. As such, this EP is like a very brief dialogue between Tim Chase’s almost historic performance of the song Riddles Pictures & Lies and his personal song Twirl – an introspective take on grand millennial themes, sung in Chase’s characteristic, Youngesque voice.

After releasing this year’s masterful ‘In Between the Lines’, Tim Chase continues his outburst of work with these two pieces of music. I can’t help but melancholically daydream about listening to Tim Chase back in the Hunky Dory days, shredding Dinosaur Jr. on his acoustic guitar, popping his genuine lyrics and melodies that seem to change every time we heard them. Tim Chase reminds us of the truths found in simple timbral qualities of the voice. It’s fair, rough and full of life.

Having Tim Chase perform one of my songs is an honor, but the greatest honor lies in having him as a friend and inspiration. To listen to Twirl, is like breathing in; taking a bath after a long run. May you continue writing the most beautiful of songs and ring them every once in a while.

Back to top